دیدگاه‌ها برای: زبانِ فارسی در مرگِ پدر، به علی عبدالرضایی که دور است، که دورادور است، زنده‌گی بدهکار است

با: آریا(خواهر زاده ی آقای عبدالرضایی)

آریا(خواهر زاده ی آقای عبدالرضایی) — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

دایی جان من هم از طرف همه ی خانواده به تو تسلیت می گویم.امید وارم غم تو پایانی بر همه ی غم ها باشد.

با: آرام ( تک و تنها )

آرام ( تک و تنها ) — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

داغ دلمو تازه کردی
اما …
مرگ پایان کسی نیست
عبوری ست لطیف
از جهانی همه دردو همه رنج
پیش یک یار عزیز
خانه از زمزمه ییاد تو خاموش مباد
عکس لبخند تو در قاب دلم مهتابیست

با: u[f

u[f — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

واقعا این خزعبلات مال اهالی فرهنگ است؟
کیرت طلا؟
فحش رکیک
خدا به داد مملکتی برسد که به دست امثال عبدالرضایی و یارانش بچرخد!

با: یک دوست

یک دوست — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

زندگی زیباست ،
من حس می کنم.
خنده ها را می شود تصویر کرد .
می شود تصویر یک لبخند را ،
بر لب بغضی گران ، ترسیم کرد .
می شود همچون صفای شعله بود ،
در فضای سرد و یخبندان برف.
می شود نقبی به سوی نور زد ،
از دل تاریک شب .
می شود با بال رنگین خیال ،
تا فرا سوی زمان پرواز کرد .
زندگی زیباست ،
من حس می کنم!

با: هادی میران

هادی میران — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

درود برعلی !
خیلی متاثیر شدم. تسلیت مرا بپذیر.
آرزومندم که اندوه آخرینت باشد.

با: سوخته زار

سوخته زار — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

لا لا لا………..لالا……..

لا لا لال…لال……

لال لال لال

بنال

بنالید

بار بار ////////باربردار

ببار
ببارید…..

بردار ………..بر ………دار …….

بقی یش برای فردا شب

با: بهزاد خواجات

بهزاد خواجات — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

ما که سرمان تا ته

توی زندگی خودمان بود

تو آمدی و آن سنگ قبر

در بعد از ظهر نحسش …

و خواندیم :

همه ی تان را سر کار گذاشتم و رفتم !

خیابان ها بدجوری در پیچ خود

و تشریفات سقوط بر پشت بام شما

جمعیت عجیبی ، دبدبه ی عجیبی .

خودکار سر بخورد

بر پوست کله ی ما ( یعنی همان ورق )

میکروفون ها به قاعده ی طالبی شوند

و غم را پخش کند اینترنت

هیهات ولی ، هیهات

که دایی نادر من

کاری داشته باشد این جا

جز تمام کردن این فالوده

جز پرولتاریا و جورج واشنگتن به هم بخورند

و آب لیمویش کم است .

تو آمدی و ایراد گرفتند

چرا این امضا به شکل پرستوست

و گر نه که ما سرمان …

یا به عبارت دیگر این تلفن

هیزی می کند با بوق آزاد

و کاری هم ندارد

که بازماندگان گراهام بل

او را در ظرف چینی خوردند یا بلور!

و همین طور …

همین طور نشسته بودیم وسط زندگی

با پیژامه ی راه راه

و دایی نادر من

با دومین سکته فلاطون شد

و پیش از آن که سردرآورده باشند

از زندگی

پای خود امضا گذاشتند

آن ها که در بعد از ظهر این سنگ قبر …

با: خواننده ای که به مجله شعر خوانی اعتیاد دارد

خواننده ای که به مجله شعر خوانی اعتیاد دارد — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

تو رو خدا آقای عبدالرضایی یه بار خودتون یه پیام بذارین تا بفهمیم قضیه چیه؟ در ایران پخش کردند که حالتون خیلی بده آیا درسته؟ لااقل آقای شهرجردی شما جواب بدهید آیا برای علی پیشآمدی پیش آورده اند؟ تو رو خدا بنویسید نگرانیم

با: منصور

منصور — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

آقای فرهاد و امثال فرهاد که از فرط بزدلی همه کاری را فقط از علی توقع دارید، آیا شما اصلا می دانید که علی در حال حاضر چه شرایطی دارد؟ می دانید چقدر حساب شده حساب علی را هم رسیده اند؟ ای کاش می دانستید. درود بر علی که استقامت کوه را دارد و نمی خواهد حقیقتش را که جلال آل احمد به دروغ جار می زد، با کسی در میان بگذارد. شمایان بقول علی همان جماعت حمق استید و همان رجاله هایی که هدایت را به تنگ آورده بودند اصلا چه فرقی بین شمایان و اشکول خودفروخته ای مثل رییس داناست؟ این تحلیل آبکی شما را هم عبدالرضایی ده سال پیش در همان کانون نویسندگان کذایی پیش بینی کرده بود و با طرح مانیفست همگرایی در دهانشان زده بود اما همه شما او را تنها گذاشتید حالا هم از او می خواهید که تنها بجنگد ای کاش می توانست!

با: کارن آبشناسان

کارن آبشناسان — Wed, 31 Dec 1969 18:00:00 +0000

با درود به مجلهء وزین شعر که همواره در به تصویر کشیدن حقیقت امروزین جامعهء ما، همیشه در صف نخست بوده و هست. اینجا برای تسلیت گویی نیامده ام، چرا که نه مسلمانم نه آیین مرده پرستی را دوست می دارم. صحبتی که پیشتر خواندم، درمورد کانون نویسندگان ایران و کانون نویسندگان در تبعید، وادارم کرد که همبستگی خودم را با این نظر اعلام کنم. کانون چه در ایران چه در تبعید توسط عده ای منقطع از ادبیات، قبضه شده است و دارند بنام ادبیات، هر بلایی که می خواهند بر سر زبان و ادبیات فارسی می آورند. کانون ها بیشتر به بنگاه شبیه است تا چیز دیگر. از برای آزادی قلم، آزادی بیان، برای پیشبرد ادبیات ایران، کوچکترین حرکتی از آنها سر نمی زند. اینان نه خادمان ادبیات ایران که خائنان به ادبیات ایران هستند. اعتبار این قبیل کانون ها در بین کسانی که هنوز می اندیشند، زدوده شده است. پس بهترین کار این است که دیگر اهمیتی به اینان نداد. باید از کنارشان گذشت.