پساهفتاد

 
قبل از اینِ تیرداد نصری. به سالِ پیش. به قبلِ  مرگ، به وقتِ مرگ. 
تیرداد نصری کم پیدا بود انگار. کارش اما مثل راهش پیدا بود، پیدا می‌کرد. از وقتی که ایران را تنها گذاشته بود هفت سال و کمی  می‌شد که دستی نداشت در نویسش تا این‌که روزی یا شبی بود انگار که نوشتیم: 
تیرداد نصری [...]

نیم‌نگاهی به «جنون روز» نوشته موریس بلانشو و ترجمه‌ی پرهام شهرجردی
منصور پویان

گفته بودیم: ادبیاتی که ماست، جهانی می‌بایدش. شدن‌اش را نه به انتظار، که به کار نشسته‌ایم. قلم را از رو بسته‌ایم و به شعری که با ماست، به زبان‌هایی که در ماست، شدن، بودن و هستن، بخشیده‌ایم. تا شعر را از زبانی که در ماست، به زبانی که دیگر ِ ماست، نوشته باشیم.
 
پس شعری را [...]

شینمای علی عبدالرضایی و افشین شاهرودی

 
در این برنامه‌ی شنیداری، بنوا ونسان، نویسنده، شاعر و آهنگ‌ساز فرانسوی، محصول شنیداری خود را زیر عنوان «کافکا» عرضه می‌کند. این قبیل محصولات چند رسانه‌ای ما را به سمتِ تجربه‌های چندرسانه‌ای – چندخواسته‌ای پیش می‌برد. 
[Audio clip: view full post to listen]
کلیه‌ی حقوق برای مجله‌ی شعر و بنوا ونسان محفوظ است. 

هر حرف را، هر الف و هر با را، همه را، تجربه کردن. ادب و بیات و بیان را، تجربه کردن. به سمتِ ناشناخته شتافتن: نهراسیدن. ترکیب را دیدن، گرفتن، نگاشتن. با ترکیب، در ترکیب – بی ترکیب – چرخیدن و چرخاندن. ادبیات را تجربه خواستن: تجربه‌ای مطلق خواستن.
این وبلاگ به راه افتاده تا تجربه‌ [...]

       
بودی که نبود در تو بود
ادامه

 
 
 سفید ِ کاغذم را با  دیگر ِ چشم می گرفتم، چشمی  که بر کاغذم می‌نوشت….
سنگ ِ نانوشته، نوشته را پس می‌زد. این جا پس ِ نوشته بود:  جایی که نوشت، می‌نمی‌نوشت
این سنگ، نه مرگ ِ مرگ، که مرگ ِ نوشته بود. نوشته‌ی مرگی نانوشتنی. 
نانوشته بر سنگ، جا مانده در پس ِ سنگ.